Rozdział 1

Siedziałam przed lustrem wpatrzona w swoje odbicie. Miałam dziś umówione ważne spotkanie, więc chciałam wyglądać idealnie. Oczywiście rzeczywistość nie zawsze odzwierciedla nasze pragnienia. Moja twarz przypominała pole niedawno zakończonej bitwy. Różnokolorowe kreski ciągnęły się od skroni, poprzez policzki, aż po brodę. Tak właśnie się dzieje, gdy malujesz się jakoś bardziej odstawnie raz na rok, a potem próbujesz to zrobić, gdy jesteś zestresowana. Pokręciłam z rezygnacją głową i wzięłam się za zmywanie katastrofy z mojej twarzy. Gdy wszystkie nadprogramowe linie i kolory zniknęły, wzięłam do ręki czarną kredkę do oczu i tusz do rzęs. Mój "klasyczny" makijaż sprawdzał się zawsze i wszędzie, więc dlaczego dzisiaj miałoby być inaczej?
            Usłyszałam ciche pukanie, a po chwili drzwi uchyliły się lekko ze skrzypieniem. Między futryną a drzwiami pojawiła się uśmiechnięta głowa z niebieskimi oczami i blond loczkami.
            -Co tam Lulu? - Wyszczerzył się przybysz
            -Hej Oli! Nie czaj się w progu, tylko właź do środka. Przecież cię nie zjem. – Od razu gdy go zobaczyłam, uśmiechnęłam się szeroko.
            -No czy ja wiem… - udawał przestraszonego – ostatnio dostałem butem po głowie…
            -Bo wlazłeś mi do łazienki! – krzyknęłam i udawałam, że zdejmuję klapka, by w niego rzucić
            -Oj tam, taki szczegół – Mrugnął do mnie i znów się wyszczerzył. Założyłam szybko czarne dżinsy i białą bluzkę na ramiączka, nie zwracając uwagi na to, że Oliwer siedzi obok. Znaliśmy się praktycznie od zawsze, razem się wychowaliśmy. Znaliśmy się na wylot, więc takie rzeczy jak przebieranie się przy sobie, nie były dla nas problemem.
            -Widziałeś gdzieś może mój biały stanik i czarny żakiet? – Spytałam, rozglądając się ze zrezygnowaniem. Po chwili rzucił we mnie biustonoszem, a dosłownie pięć sekund później na mojej głowie wylądował żakiet – A nie mogłeś podać mi tego jak cywilizowany człowiek? – Fuknęłam na niego, jednak on nie zwrócił na mnie uwagi, tylko rozłożył się na moim łóżku. – O czym myślisz? – Spytałam przysiadając obok.
            -Muszę niedługo iść do sklepu, kupić coś fajnego – Odwrócił w moją stronę głowę – Moja dziewczyna ma niedługo urodziny – usiadł obok i przytulił się do mnie – Ślicznie dziś wyglądasz, wiesz?
            -Mały wredny kłamczuszek z ciebie. A co chcesz jej kupić?
            -Ej! Mały to ja byłem, jak miałem pięć lat! – Obruszył się i udawał obrażonego.
            -No dobrze, dobrze, duży chłopczyku. To co kupisz?
            -Jeszcze nie wiem. Stresujesz się przed spotkaniem?
            -I to jeszcze jak…
            -Nie martw się, na pewno dostaniesz tę pracę. – Poklepał mnie po ramieniu. Wstał i podszedł do drzwi – Muszę lecieć. Zabieram Laurę do restauracji.
            -Jesteś dla niej za dobry! – Opadłam z rezygnacją na łóżko. Oliwer spojrzał na mnie smutno.
            -Czemu jej tak bardzo nie lubisz? – spytał cicho
            -Naprawdę nie widzisz, że to skończona idiotka i zimna suka? WSZYSCY to widzą – powiedziałam po raz kolejny. Odbywaliśmy już tą rozmowę wiele razy, zawsze z tym samym skutkiem.
            -A więc wszyscy się mylą – odpowiedział tak jak zwykle – Powodzenia na rozmowie – Uśmiechnął się i wyszedł.
            Byłam zła, że Oliwer nie mógł przyjąć do wiadomości, że Laura była przesączona złem do szpiku kości; że tak dawał się wykorzystywać. Ale właśnie taki był Oli. Widział w ludziach głównie ich dobre cechy. Same pozytywy. Był pozytywnie nastawiony do życia. Zawsze miły, uśmiechnięty. Uczciwy jak mało kto, szczery, pomocny. Gdy kogoś kochał, to całym sobą. Rozpieszczał swoją dziewczynę, zawsze miał dla niej czas. Był na każde skinienie. Wspaniały, miły, słodki, ciepły, kochający, czuły Oli. Po prostu ideał chłopaka. Tak, to właśnie mój najlepszy przyjaciel, dla którego od zawsze jestem niczym siostra…


____________________________________________________________
Więc o to wreszcie napisałam i wstawiłam pierwszy rozdział! Pisałam go chyba razem 5 dni, na lekcjach w szkole. W szkole całkiem wygodnie się pisze, kiedy lekcja jest nudna. Nikt ci nie przeszkadza, nikt nie ma do ciebie żadnych wątów, bo wygląda jakby się siedziało i notowało. No po prostu żyć nie umierać!
Tak teraz patrzę na te moje marne wypociny, to tak myślę że w moim zaszycie wydawało się to wszystko trochę dłuższe. A tu takie króciutkie coś! I czuję się okropnie, że taką marnotę i gniota tu wstawiam na widok publiczny! Nie wyszło mi to, po prostu nie wyszło. Choć to mało powiedziane. To jest okropne, złe, beee i w ogóle fuuu! Ale cóż, już przeczytaliście, więc przepraszam za krwawienie oczy przez te moje marne wypociny. A jeśli ktoś najpierw czyta notkę na dole, a dopiero potem moją twórczość to ostrzegam: nie czytaj!!! A jeśli i tak chcesz, to życzę miłej tortury :)
No dobra, może nie jest tak źle, ale myślałam że napiszę to lepiej... Ale po prostu mi nie wyszło. Mam nadzieję że następne rozdziały będą lepsze i że ten początkowy niewypał nie wyrobi wam niedobrego zdania o "Paranormal Shit". Jak to mówią "warto mieć nadzieję"!
Bardzo ładnie proszę, skomentujcie i wytknijcie mi wszystkie błędy, żeby następny rozdział był lepszy, bo ten na prawdę mi się nie podoba...